سندروم شگفت انگیز ناراحتی مصنوع

بعضی از آدمها از عجایب این زندگی پر از شگفتی هستند.  آدمهایی که دچار سندروم ناراحتی مصنوع هستن ..آدمهایی که خودشون  دورخودشون حصار می کشند بعد میگند ما رو زندانی کردند اونایی که دنیا رو برای خودشون کوچک می کنند اما می گن خدا دنیا رو برای ما محدود آفریده ، اونایی که دنیا رو برای خودشون و بعضا آدمهای اطرافشون تلخ می کنند بعد می گن دنیا مثل زهر تلخ می مونه ،  اونایی که چشماشون فقط بدی می بینه اصراردارن بگن دنیا پر از بدی و خالی از خوبیه و اونایی که خودشون سردن بقیه رو به سرد یودن محکوم می کنند ..... آدمهای اینطوری تو دنیا کم نیستند... حتی خیلی از آدما بعضی روزا دچار این سندروم می شن . این آدما اونقدر دنبال ناراحتی های ساختگی ذهنشون هستن که از دیدن زیبایی های زندگی غافلن، توی یک دشت پر از گل، از صدای زنبور نالانند، توی آسمان آبی و آفتابی دنبال لکه های سیاه ابرن تا  آسمون بباره بعد به جای اینکه بگن شکر باران رحمت اومد می گن دنیا هم دلش گرفته و فقط می باره.... این جور آدما دارن رو لبه تیغ حرکت می کنند چون نمی بینند مهربان مهربانان براشون بهترین ها رو رقم می زنه ، بعضی روزا براشون زیباترین لحظه ها رو می سازه، هدیه های زیبایی رو براشون بدون منت می فرسته ، اونقدر خودشون درگیر ناراحتی مصنوع ذهنشون می کنن که دیگه مهربان مهربانان می گه حتما بنده ام اینطوری دوست داره بذارم اونطوری که می خواد بشه.....اینجاست که از بهشت میاد جهنم.از اون عرش می افته رو فرش ... از بالای قله کوه می افته ته چاه ... از شادی می رسه به درد و تو زندگی بدی که خودش  ساخته می مونه  و تو دریای طوفانی  که خودش برای خودش مهیا کرده غرق می شه..... اما شگفت انگیز  اینجاست که وقتی داره غرق می شه و لحظاتی که تو زندگی اشتباه کرده و برای خودش جهنم ساخته میاد جلوی چشمش بازم چشمش می بنده می گه تقدیر بی تقصیر نیست ، دنیاست دیگه، هیچ روز خوشی به من نشون نداد، غافل از اینکه خودش داره تقدیرش خط خطی می کنه..... 

/ 0 نظر / 12 بازدید